Over leren, veranderen en over de hond

De weg was als volgt:

Eerst heb ik moeten erkennen (inmiddels al weer een tijdje geleden) dat ‘we’ een probleem hadden: het gedrag van de hond. Leden van het gezin waren er destijds veel eerder dan ik aan toe dan ik om dit probleem te erkennen.

En toen. Toen wilden we een a la minute oplossing. Dat kon zijn: hond weg. Dat leek het makkelijkst, viel mij het zwaarst, al was t een oplossing voor veel problemen. Aan de medicatie, zelfs een spuitje er in is (kort) een overweging geweest. Gezien haar gedrag had ik dit waarschijnlijk ook als advies kunnen krijgen bij menig dierenarts.

En let wel… ze kwam als verwaarloosde maar ondanks haar slechte conditie (broodmager, ziek) best blije pup… en ontwikkelde probleemgedrag. Bij vlagen ontwikkelde zich dit rap, danwel gestaag, stapelde het op, en af en toe deed ik iets (in gedrag) waardoor haar gedrag verbeterde.

A la minute oplossing

Eens, in mijn zoektocht naar hulp, viel de naam Tony Knight. En hij is de a la minute oplossing geworden. Zijn filmpjes en boek kon ik namelijk a la minute bekijken en lezen. Zijn gedachtegoed, visie op honden en gedrag kon ik a la minute integreren. En dat kon ik ook want Tony vertelt niets anders dan ik leer en vertel aan mijn coachees als het gaat over de sturing van intentie en waarden op ons (mensen) gedrag.

Waar wij, mens (en ook hond, alleen had ik hond op die manier nog niet bekeken), toe in staat zijn om te overleven, welke oplossingen wij inzetten, hoe wij stress uiten, hoe ons leven verandert als vertrouwen groeit. Vertrouwen in ons zelf EN de omgeving. Als ik (als jonkie, maar ook als volwassene) mijn opvoeder, begeleider, verzorger, partner, baas niet kan vertrouwen… (als ik de communicatie bijvoorbeeld niet snap en daardoor niet weet wat de bedoeling is) zie, hoor, voel ik toch heel andere zaken dan wanneer ik weet waar ik aan toe ben.

Vrij logisch toch?

Het a la minute besluit naar Tony te luisteren, oefenen, volhouden, herlezen, inzetten, onderzoeken, vertalen… leidde naar een proces van veranderen. Veranderen ís een proces. Dat ging hopeloos langzaam. Moedeloos was ik vaak. Dat ík snapte wat de bedoeling was, was voor hond nog (lang) niet genoeg. Zij heeft haar eigen proces, zij heeft zo haar eigen bewijsmateriaal nodig om te zien dat ik te vertrouwen ben. Vertrouwen zoals een hond dat herkent en nodig heeft. Veiligheid, wat veilig is in haar wereld. Verschilt echt met mijn beeld en gevoel over veiligheid.

Vorig jaar rond deze tijd ben ik mij, zeg maar in NLP voor honden, gaan verdiepen. En jullie volgen mij op de voet vanwege alle posts over hond. En ik weet dat er hondenbazen zijn die zich laten inspireren. Misschien herkennen zij niet alle gedrag, maar wel sommig gedrag (aan meubels knagen, riem (door)bijten, schoenen eten, neurotisch achter je aan wandelen, irritant herhalend gedrag: met poot langs bank krassen, opspringen, blaffen, niet komen bij roepen, wel komen maar eerst nog even krabben of strekken, opeens uitvallen naar andere honden, trekken aan de riem, jou dwingen tot spelen-, knuffelen-, uit wandelen gaan, hoge (veel) energie, rommelig eten zoals schransen en uitspugen, niet eten, eten laten liggen, kleed/kussen kapot kauwen… hardlopers en wielrenners nog niet genoemd).

Hmm, zat er iets tussen?

Vorig jaar ben ik aan de slag gegaan. Vaak naar de filmpjes van Tony gekeken om te zien hóe hij dan in gedrag laat zien dat hij de beslissingen neemt waardoor het vertrouwen van de hond in de baas kan groeien. Vaak ben ik niet verder dan de hoek van de straat gekomen met hond omdat ik niets anders deed dan STOP – START – CHANGE DIRECTION. In het begin werd ik er duizelig van. Sterker nog, in het begin deed ik er tien minuten over om alleen al op mijn voorwaarden de deur uit te komen. Piesen, poepen en weer terug naar huis. Op adem komen.

1000 keer heb ik ‘dank je wel‘ geroepen als hond mij blaffend waarschuwde dat de buurvrouw thuis kwam. Nog eens 1000 keer ben ik naar hond toegelopen om te laten zien dat ik haar hoorde en te laten zien dat ik het gevaar kwam checken, om vervolgens ontspannen weer naar binnen te gaan: het ultieme sein ‘veilig’: een ontspannen baas (en eigenlijk niet alleen ontspannen van de buitenkant alleen, ook ontspannen aan de binnenkant, en daar moest mijn vertrouwen in groeien).

Stap voor stap, en ook stappen door elkaar. Blij met iedere verbetering en ik schrok mij vaak nog te pletter als ze opeens als een dolle reageerde op een geur of geluid; kam omhoog, grommen. En steeds vaker en sneller leerde ik reageren, en anticiperen. Ook de hond in de freeze houden als een andere hond passeert, is oke… ook al gieren er allerlei gedachten door mijn hoofd over wat andere bazen wel niet denken over mij en mijn hond (want die gedachten zijn er).

Less is more

Wandelde ik mij helemaal suf met haar, zorg ik nu echt wel dat ze beweegt, speelt (leert) en haar behoefte kan doen, maar ik loop niet meer om haar ‘te vermoeien zodat ik er geen kind meer aan zou hebben’. Dat is inmiddels niet meer nodig. Ze vertrouwt er elke dag meer en meer op dat ik de boel in de gaten hou, ze kan een gat in de dag slapen, en zich langzaam verplaatsen om een ander slaapplekje te zoeken in de tuin. Ze slaapt, ze snurkt en ligt niet meer met 1 oog open de omgeving af te speuren. Wandelen doen we vooral omdat we dat fijn vinden.

Bakker

Heel soms wandel ik met haar naar de bakker. Eigenlijk doe ik dat niet graag. Het ideaalbeeld van hondje braaf wachtend bij de ingang van de winkel was al vlot in duigen. Ergens aan vast gemaakt worden (niet kunnen vluchten), zitten, baas uit zicht, vreemden die langsliepen… hoeveel stress wil je hebben?

Maar van de week nam ik haar mee. We gaan zo lekker de laatste tijd… als het te druk zou zijn zou ik doorlopen. Maar de wandeling verliep soepel. Ik kon haar makkelijk vastmaken aan de ‘hondenhaak’. Ze ging zelf zitten. En terwijl ik binnen brood bestel zit zij rustig te wachten…

Trots maakt zich meester van mij. Dit is weer zo’n overduidelijke stap van vooruitgang. Wat zijn wij goed bezig. Wat geeft dit vertrouwen. In hond, in mijzelf, in het fenomeen van veranderen.

Gedrag verandert

Ik geloof het. Ik zie het. Gedrag is veranderlijk. Gedrag verandert mee, als er in de bron wordt voorzien. Elke dag weer. Net als bij mensen. Voeding van de bron vraagt om herhaling en herinnering. Na 1 keer mediteren (aandacht aan mijzelf) ben ik nog niet rustig, verzadigd en overtuigd, ook al was het een heerlijke meditatie. Ooit was ik in 1 x geslaagd voor mijn rijexamen, maar echt autorijden heb ik daarna pas geleerd, herkenbaar? Weten hoe je pannenkoeken bakt, maakt nog niet dat de pannenkoeken allemaal lukken… ook herkenbaar?

Blijven leren over verantwoordelijkheid

Wie waar verantwoordelijk is, is en blijft een taak waar ik hond aan blijf herinneren. En overigens mijzelf ook. Ook in de mensenwereld is er snel onduidelijkheid over wie waar verantwoordelijk voor is en wie zich verantwoordelijk voelt. Hier zit een groot verschil tussen. Een verwarring die we met het hoofd nog wel kunnen rechtzetten, maar soms zit de verwarring in al onze vezels.

De bril waar wij door kijken

Verwarring. Ik zie dit vaak in coaching terug. Natuurlijk ken ik het zelf als geen ander, deze verwarring in verantwoordelijkheid. Met alle beste bedoelingen. En ik heb er veel in veranderd en geleerd, en toch vraagt het met regelmaat dat ik bewust na ga welke gedachte mij stuurt in situaties dat ik te veel verantwoording pak, of juist laat liggen. Het vraagt iedere keer weer bewust maken van onbewuste processen (gedachten), zodat er verandering kan plaatsvinden.

Een verademing als mensen er achter komen dat ze doen wat ze doen, hoe dit henzelf in de weg zit, hoe bepalend het is in hoe ze in hun werk staan, hoe ze in relaties staan, hoe ze naar zichzelf kijken en hoe dit kan veranderen als er bijvoorbeeld meer helderheid ontstaat op voor welke taak, taken zij zich verantwoordelijk voelen, zich verantwoordelijk hebben gemaakt, waar zij niet verantwoordelijk voor zijn. En andersom… dat kan ook.

Wil jij leren via coaching?

Hond is en blijft een prachtig voorbeeld hierin. Een mooie metafoor voor veranderen, gedrag, taakbewustzijn, intentie, verlangen en noodzaak tot veranderen.

A la minute oplossing? Nee, die heb ik niet. Al kan een inzicht er a la minute zijn, dat zeker. Veranderen is een proces van leren en groeien, van ontdekken, oefenen en zeker ook van vallen en opstaan. Alleen als je bent gevallen, kun je weer opstaan.

Neem je contact met mij op als je aan de slag wilt?

Heleen Langeveld Coaching

06-50620515

heleen@deel-je-tijd.org

 

 

 

Meer lezen over Coaching in mijn praktijk

Meer lezen over Om de Tafel bijeenkomsten (NLP)

Meer lezen over Coachen in het onderwijs

Meer lezen over Teamwork (verandering in werk en bedrijf)

Meer lezen over Heleen

Wil je meer lezen over en leren van Tony Knight?

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.