Van draakje naar monster

Vandaag schreef ik in een tussendoor bericht naar de deelnemers van het wekelijkse ‘Samen Ademen’ onderstaande bericht. De deelnemers die een keer, of vaak, of altijd op woensdag ochtend mee doen met het online samen ademen ontvangen iedere dinsdagavond een reminder van mij. En soms stuur ik een extra bericht. Ter inspiratie. Als uitnodiging om weer te komen ademen. Om te benoemen dat ik net zo mens ben als zij, dat ik herken dat het niet zomaar voor iedereen makkelijk is om ruimte te maken voor een nieuw ritueel. Of het nou hardlopen is, mediteren, gezond eten, koud douchen of een ademoefening. Iets dat nieuw is, vraagt tijd om te omarmen, om te leren. Dat geldt voor mij ook want ik ben net zo mens als zij en jij.

Ik heb meteen al zulke mooie reacties ontvangen, dat ik besloten heb de nieuwsbrief via mijn site te delen. Over draakjes die monsters kunnen worden, over het verlangen te voelen dat ook ik helemaal goed ben zoals ik ben. En ja, de crisis die ik benoem is gekeerd, de fase van openheid is aangebroken. Als een hernieuwde kennismaking in een relatie die al 11 jaar duurt.
Je kan altijd ‘opnieuw’ beginnen.

Hey leuk mens!

Wat ik echt geweldig vind is dat er zoveel van jullie deelnemers de ademhalingstechniek van Wim Hof een vaste plek hebben gegeven in je dag of weekritme. Want die berichten krijg ik. Voor sommigen, velen eigenlijk, was deze ademoefening nieuw en onbekend, maar zo pakkend dat velen van jullie ook naast de woensdagochtend zelf bewust ademen. Echt tof. En ik snap natuurlijk dat als deze oefening een plek heeft gekregen in jouw weekritme, dat je woensdag niet meer mee doet. Maar.. ik mis je wel. Want ik zag zo voor mij, toen dit idee opkwam, dat we met een grote groep ademen. Omdat samen makkelijker is, diepgaander, intenser. Omdat we ons met elkaar op hetzelfde richten, tillen we onszelf als het ware op. Ikzelf hou zo van dat gevoel, dus dat zag ik voor mij. Dus ik ben weer zachtjes aan het broeden op een idee, dat makkelijk instapbaar is, het samen element bedient, en fijn en leerzaam is voor iedereen. En ondertussen ademen we gewoon door op woensdagochtend. 

Echt fantastisch!

Berichten over wat het mensen brengt en waar het toe leidt, vind ik echt fantastisch! Dat zoveel van jullie de oefening vaker doen, gaaf toch. Ik doe dit dagelijks. Soms via een YouTube-filmpje van Wim Hof, vaak op een eigen muziekje en tel ik mijn eigen ademhalingen. In de retentietijd richt ik mijn aandacht op mijn lijf. Uit mijn hoofd, in mijn lijf. Anders voel ik niet wanneer ik luchthonger heb. Dus, doe je zelf deze ademoefening: zet een timer als je wil weten hoe lang jouw retentietijd is (is leuk om bij te houden, zo merk je je progressie op, als je het niet aan veel andere veranderingen opmerkt), ga uit je kop door met je aandacht naar je lichaam te gaan, zodat je daar ontspanning kan brengen. Heel heel belangrijk!

Ik ken ook mensen die aan deze oefening begonnen zijn en het weer naast zich neer hebben gelegd. Snap ik ook, echt, zo ben ik ook begonnen. Ik deed de Wim Hof oefening een keer tijdens een workshop, wist niet wat mij overkwam, besloot dit zelf te gaan doen, maar deed het niet. De oefening bleef maar voorbij komen, ik ontmoette meer mensen die er mee werkte en mij begeleidde, en zo groeide deze oefening toch naar een dagelijks ritueel. Omdat ik zo voel wat deze oefening mij brengt, kan ik er niet meer mee stoppen. Dit is echt te fijn om te voelen. Dus ik sla wel eens een dag over, maar de oefening blijft in mijn rituelen-gereedschapskist.

Ik weet dat het soms niet makkelijk is, in het begin, om de oefening te doen, en te blijven doen. Naast het vrij maken van tijd, geeft je lijf wellicht wat weerstand. Misschien wel precies de reden waarom het zo belangrijk is voor je om te doen. 

Misschien valt het niet mee om tijd voor deze oefening te maken. Dat is op zich al zo interessant om op te merken. Ik snap dat op woensdagochtend een half uur, best wel een half uur is. Maar als je de oefening alleen doen, ben je met een kwartiertje ook klaar. 

Eerlijk… 

Vroeger zag ik niet in hoe ik dan een kwartier voor mijzelf vrij kon maken. Een kwartier… leek onmogelijk! Gaf natuurlijk wel meteen ‘mijn probleem’ aan. Nog voordat ik wakker was ging mijn aandacht al naar allerlei zaken die volgens mij ‘moesten gebeuren’. Eerst dit, dan… Ik kwam echter nooit aan de invulling van de stippeltjes toe. Na de ‘eerst dit’, kwam er een volgende ‘dan nog even dat…’ en zo zat het ene moet-moment aan het andere geplakt. Ik zag geen pauzemoment. 

Nu kijk ik daar met een glimlach op terug. En ook wel met wat verdriet in mijn donder. Wat een gejakker zat er in mij. Wat zag ik een hoop fijne momenten, en mogelijkheden tot fijne momenten, volledig over het hoofd, omdat ik steeds opgejaagd werd door het ‘nog niet goed genoeg’ draakje in mij. (En nog een ander draakje, maar die komt vast een andere keer ter sprake.)

Van draak naar monster

Want: ik had nog niet goed genoeg mijn werk voorbereid, nog niet goed genoeg het huis opgeruimd, ook niet goed genoeg schoongemaakt, niet goed genoeg de hond uitgelaten, niet goed genoeg aandacht aan mijn vriendinnen besteed, zeker niet goed genoeg druk gemaakt over het schoolwerk van mijn kinderen, niet goed genoeg aandacht aan mijn ouders gegeven overigens ook, oh god, ik heb nog een man met een drukke baan, doe ik ook al niet goed genoeg natuurlijk. Het was nooit af en nooit goed genoeg. Mijn moeder hoefde maar te zeggen bij een bezoekje aan ons dat de hond zo verhaarde, en ik dacht… zie je.. niet goed genoeg het huis schoongemaakt, mijn moeder zou dat beter doen. 

Allemachtig! 

Als ik het alleen al opschrijf word ik bekaf en voel ik de stress jagen. Geen idee wat mijn moeder bedoelde te zeggen met die opmerking maar ik weet zeker dat ze niet wilde zeggen: je doet het niet goed genoeg! Ik geloof dat mijn moeder al jaren tegen mij zegt: zou je niet eens een tandje minderen… 
Ze gaf mij ooit, toen ik ontslagen werd uit mijn laatste secretaresse-baan (dank u lieve Heer) een museum jaarkaart. Ik voelde de boodschap: ‘Heleen: ga genieten, geef jezelf tijd en ruimte, ga eens slenteren door een museum’. 

Het is mij niet gelukt. Ik kon het nog niet. De kaart zat in mijn portemonnee en zei tegen mij: ‘het lukt je zelfs niet om je moeder mee te nemen naar een museum’. Alweer niet goed genoeg. 

Ik kom de ‘niet goed genoeg‘ nog wel eens tegen. Harder dan ik hebben kan. En… wow wat heb ik al veel ruimte gecreëerd voor ontspanning, plezier, ontwikkeling, stretchen, slapen, ontdekken en… ademen. 

Toch was t precies dit wat als een monster tussen mijn man en mij in stond, en ik wist het niet. De ochtend dat ik jullie begeleidde en zo vol tranen was… Het monster had zich die ochtend laten zien. Het monster met de vele verschijningen, wat ooit een draakje was. Al veel verschijningen heb ik herkend, erkend, en daardoor ontstond er verandering. Ik heb lang niet in de gaten gehad dat het draakje van ooit, zich inmiddels als een monster in mij ontwikkeld had.

Tot die ochtend

De sluimerende crisis tussen mijn man en mij kwam tot een explosie. Bij eerdere explosies verliet hij het huis. We gaan dan uit contact. Al hebben we ons ook vaak laten verleiden om dan via de app of mail dingen aan elkaar uit te leggen. Laat ik dat nu vooral zien als ‘voorwerk’ dat we gedaan hebben. Wat er werkelijk was, kon ik toen nog niet zien. Dit keer bleven we uit contact. En met al mijn wanhoop en verdriet, verlamming en boosheid, wist ik: uit contact laat zien wat ik in contact doe. Want dat had ik ontdekt tijdens mijn stiltedagen, de retraite die ik onlangs deed. 

‘Wat doe ik in contact?’

Met die vraag ging ik slapen en met het antwoord stond ik op. Net na het wakker worden (mijn man was wel naar huis gekomen om te slapen, maar we sliepen apart), hoorde ik mijn man in de badkamer. Ik was direct geïrriteerd. ‘Wow‘ dacht ik. Die irritatie… hoe vaak heb ik die eigenlijk?

Ik weet dat irritatie, of iets ‘stom’ vinden de ‘nette’ versies zijn van boos. Oeh, boos… zo niet mijn ding! (of toch wel??)

Ik ben een lijst met al mijn irritaties gaan maken. Het is dat ik ergens doorkreeg wat er aan de hand was, anders had ik nu nog kunnen schrijven. De lijst was bizar, wat irritatie opriep net zo bizar. Door het allemaal op te schrijven kwam het besef dat ik in vrijwel alles wat mijn man doet en niet doet ik reflecteer…. je voelt m al… ik ben niet goed genoeg

Wowwwww, dit besef

…dat nu zo plat staat op ‘papier’ trok zo de onderste kaart van mijn krampachtig opgebouwde kaartenhuis onderuit. Zo’n groot besef dat ik, weet ik niet hoe lang, met zoveel ruis op de verbinding in de relatie met mijn man stond. Sjemig, wat een wonder dat we nog bij elkaar waren. Wat een wonder dat hij niet al veel eerder de deur achter zich had dicht getrokken. En waarom een wonder? Omdat ik al die jaren dacht dat hij iets niet in de gaten had van zichzelf (en dat zal ook zo zijn, maar ik ga daar niet over). En al die jaren had ik zelf niet in de gaten dat ik een wond ergens in mij had die nog niet geheeld was, en de pleister die er op zat knelde en irriteerde. De pijn voelen van ‘niet goed genoeg’ was te groot, te oud. Mijn irritatie, oordeel, het bij de ander leggen, was de pleister op de wond. Want zo doen we dat. Maar man oh man, wat een ingewikkelde pleister! Zie ik nu. 
En ergens wist ik het, want ik vond al iets van mijzelf in de omgang met mijn man, ik zag dat ik iets deed dat niet ‘congruent’ was. Iets lukte alsmaar niet tussen ons, terwijl ik voelde dat er zoveel liefde zit in de onderstroom tussen hem en mij. Ik kreeg mijn vinger er niet op, tot die ochtend. 

In elke crisis zit een kans. Grote crisis, kleine crisis. Het begint bij het erkennen dat er een probleem is. Zo is elk probleem een kans.

Geef de crisis een kans

Welke kans ga jij pakken om te doen wat jij wil doen? Hebt te doen? Voor mij begon het met het besef dat het mij niet eens lukte om een kwartier van de dag iets anders te doen dan ervoor te zorgen dat alles goed genoeg zou zijn (wat het nooit was). 
Voor welk keerpunt ga jij in jouw leven zorgen?
Voor wat of wie ga jij ruimte maken? 
Al begin je met 10 minuten per dag, vooruit 15 minuten. 
Alleen als je iets verandert leg je bloot wat je als vanzelf doet. Je kent de uitspraak:

Als je blijft doen wat je deed, krijg je wat je kreeg

Verander iets…

En eens in de week 30 minuten, om samen te ademen. En om dan, wellicht, net als anderen te merken dat je hier meer van wil. 
Want zo kan het werken. Tijd met jezelf doorbrengen, jezelf aandacht geven, blijkt fijn, lekker en aantrekkelijk te zijn. Je wilt er vanzelf meer van!

L IE F S, Heleen

Wil jij meedoen met de Dagstart op woensdag ochtend? Iedere woensdagochtend om 07.00 uur doen we samen een ademoefening, online. Van 07.00 tot 07.30 uur. Helemaal gratis. Vanuit je bed, je stoel, vanaf je balkon… wat jou uitkomt. Doe je mee? Meld je aan om de link te ontvangen naar de zoom-sessie: Heleen@deel-je-tijd.org.

  2 comments for “Van draakje naar monster

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.